Biraz düşünelim 

Mustafa Ülker

musstafaulker@kestelyore.com

     Değerli okuyucular, 

     Kıymetli dostlarım. 

     Herkes memleketine dönseydi Bursa’nın nüfusu kaç olurdu? 

     Son yıllarda sıkça duyduğumuz bir cümle var:“Bu şehir artık yaşanmaz hale geldi…” 

     Sadece Bursa için değil, İstanbul’da, Ankara’da, İzmir’de de aynı serzeniş yükseliyor. Trafik, kalabalık, gürültü, stres, betonlaşma…İnsan bazen kendi sesini bile duyamıyor. 

     Geçtiğimiz günlerde biri ortaya ilginç bir soru attı:“Herkes memleketine dönseydi Bursa’nın nüfusu kaç olurdu?”  aslında mesele sadece nüfus değil.

     Bu soru bize başka bir şeyi düşündürüyor: Biz neden doğup büyüdüğümüz yerlerden koptuk?

      Eskiden insanlar toprağa daha yakındı. Sabah kuş sesiyle uyanır, komşusuna selam vermeden güne başlamazdı. 

      Şimdi ise aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirinin adını bilmiyor. Asansörde göz göze gelmemek için telefon ekranına bakıyoruz. 

      Şehir büyüdü ama insan küçüldü sanki. 

      Belki de artık biraz durup düşünmenin zamanı geldi. 

     Her şeyi artık bütünüyle değiştiremeyebiliriz. Ülkenin bütün sorunlarını tek başımıza çözemeyiz. 

      Ama düşünerek kendimizi değiştirebiliriz. 

       Daha sakin olabiliriz. Daha anlayışlı olabiliriz. Sokakta gördüğümüz birine gülümseyebiliriz. Markette kullandığımız alışveriş arabasını yerine geri koyabiliriz. Trafikte korna yerine sabrı tercih edebiliriz.      

     İyilik de kötülük gibi bulaşıcıdır. Bir insanın sakinliği, başka bir insanın huzuru olabilir.Bir tebessüm bazen bir günün bütün yükünü hafifletebilir. 

     Belki de yeniden toprağa dönmemiz gerekiyor.

     Köylerimize…Doğduğumuz yerlere… Toprakla temas eden insanın ruhu değişiyor çünkü. Bugün yediğimiz birçok şey bile doğallığını kaybetmiş durumda.

    Hayvanlar betonların arasında, stres altında büyüyor. 

     Stresin sadece insana değil, canlıya da geçtiğini artık bilim söylüyor. Huzursuz ortamda yetişen bir canlının sağlıklı olması ne kadar mümkün?

      İnsan da aynı aslında. Sabah akşam stresin içinde yaşayan bir toplumun mutlu olması kolay değil. 

     Bu yüzden belki de biraz yavaşlamalıyız. Biraz toprağa dokunmalı,Biraz gökyüzüne bakmalı,Biraz da insan olduğumuzu hatırlamalıyız. Çünkü hayat sadece yetişmekten, koşuşturmaktan ibaret değil. Bazen durmak da gerekir. 

     Belki herkes memleketine dönmez , dönemez. Ama herkes biraz insanlığına dönebilir. 

     Belki de bugün bizim ihtiyacımız olan şey… 

     Kendini bilen bir nesildir. Ne komplekse kapılan… Ne de hamasetle avunan…Köküyle barışık ama dünyayı da okuyabilen bir nesil… 

     Biraz düşünelim değerli okuyucularım ve üzerimize düşen sorumluluklarımızı fark ederek, gereğini yapalım. 

    Bakın o takdirde ne kadar huzurlu ve verimli olacağınıza şaşıracaksınız. 

      Gününüz neşeli geçsin. 

      Sağlıcakla, Sevgiyle kalın.