NOSTALJİ

Ramazan Kestane

ramazan@kestelyore.com

     En az bir hafta önceden evlerde bayram temizliği başlardı. Camlar, yaz kış fark etmeksizin ardına kadar açılır, bütün ev havalandırılır, hatta uyuduğum zamanlarda pencerenin açılmasına sinirlenir, kalkıp kapatırdım. Tül perdeler yıkanır, halılar silkelenir, kıyı köşe iyice temizlenirdi.

     O zaman tabii böyle çok katlı mağazalar yok.

     Pandemi yok.

     Daha özgürlükçü, daha ucuz ve daha kaliteliydi her şey.

     İnsanlar bile kaliteliydi.

     Hayat bu kadar pahalı değil.

    Alışverişin bir numaralı adresi Zonguldak’ta Emral Çarşısı veya bir tanıdığın bir öğretmen arkadaşın, abin, amcan varsa Öğretmen mağazası olan İlksan’ın yolunu tutardık.

     Fazla elbise satan yerler olmadığından dolayı dükkan dükkan gezemezdik de.

     Çocukluğumuzda, Bayram demek, yeni bir elbise, yeni bir çift çorap ve ayakkabı demekti.

     Annem ve teyzemler birkaç gün önceden hamur açmaya başlardı.

     Baklavayı teyzemler getirirdi gelirken.

     Nihayet bayram sabahı geldiğinde annem yeni alınan elbiselerimizi bize uzatır “üstünüzü kirletmeyin” diye tembih eder, cebimize ilk harçlığımızı koyan olurdu.

     İlk iş olarak babamızın elini öperdik. Harçlığımızı verirdi ve kardeşimle ben sevinçten havalara uçardık.

     Sonra her evde olduğu gibi, diğer aile büyüklerimizi ve komşularımızı ziyarete gider, onların da bize gelmesini beklerdik.

     Bayram boyunca şeker, lokum, çikolata yemekten içimiz dışımıza çıkardı.

    Çocuktuk çok eğlenirdik, çok gülerdik. Arkadaşlarımızla düşe kalka oynar, annemizin kirletmeyin dediği üstümüzü akşama kadar leş gibi yapardık.

     Babam bazen bizi de bayram namazına götürür, dönüşünde de fırından sıcak ekmek alır, evde hazır olan kahvaltıya hep birlikte otururduk.

     O yaşlarda herkesin çocukluğunda bayram demek mutluluk demekti.

     Hani yerli filmlerde olur ya… O kadar güzel, o kadar saftı her şey.

     Maalesef şuan ki çocuklarımız için, aynı şey geçerli değil.

     Aklıma, Yeni Türkü’nün meşhur Telli Turna şarkısındaki “Biz büyüdük ve kirlendi dünya.” geliyor.

     Üzülüyorum…

     Sadece, çocukluğumu özlüyor, o mutlu bayramları özlüyorum…