KİBİR ABİDESİ

Ramazan Kestane

ramazan@kestelyore.com

     Bir Belediye başkanı düşünün ki, Esnafı rahatsız, köylüsü şikayetçi…

     “Kibir abidesi” lakabını yakıştırmışlar.

     Yandaşları ve kalemşörleri hariç, kimse ulaşamıyor kendisine…

     Sadece esnaf, köylü değil ki; Partisinin yöneticilerinden bile rahatsız olanlar var.

     Hele geçmiş yönetimler, alayı istemiyor..

     Bir insan bu topraklarda doğar, büyür de neden kısa bir süre içerisinde istenmeyen adam ilan edilir.

     Belediye başkanı olmadan önce, “Bizim çocuk” deyip, mimarlık işler veren arkadaşlarımız var. Maalesef onlarla da arası bozuk..

     “Kankam” dediği, bir zamanlar yiyip içtikleri ayrı gitmeyen, can arkadaşı ile de arası kötü.

     Peki neden..?

     Gelelim nedenine…

     Bazı insanlar hak etmediği, beklemediği koltuklarda kendisini bulunca, o koltuğun büyüsüne kapılıp giderler.

     Bulunduğu yeri, kendilerinin yarattığını sanır, kendisini dev aynasında görür.

     Kibirinden, ukalalığından, insanlara yüksekten bakma huyundan taviz vermezler…

     Tıpkı, Önder Tanır gibi…

     Seçim sonrasında da, geçmişteki belediye başkanları gibi halkın içerisine çıkamazlar, çıkacak yüzleri kalmamıştır.

     Maalesef ki, ilçemizin son 30 yılı bu şekilde geçmiştir.

     Şimdi neden bunları yazdım.

     Birincisi; benim Önder Tanır hakkındaki tespitlerim.

     İkincisi ise, Geçtiğimiz gün telefonum çaldı, uzun yıllardan beri tanışık olduğumuz bir abimdi arayan.

     Nerede olduğumu sordu.

     Ofiste olduğumu söyleyince yanıma geldi.

     Öyle ki, birileri üzmüş, gururuyla oynamış gibi, burnundan soluyordu, kızgın bir şekilde.

     Hayırdır, neye kızdın öyle deyince, başladı anlatmaya.

     “Ramazan bu belediye kimin. Bizim. Belediyeye girmek bir dert. Derdini anlatmak ayrı bir dert. Üç günden beri geliyorum gidiyorum. Başkanla bir türlü görüşemiyorum. Bunlar kendilerini ne sanıyorlar. Bunları buraya biz seçtik, ben oy verdim. Elim kırılsaydı da, o sandığa gitmeseydim. Bunlarda ne din kalmış, ne iman. İnsan Allah’tan korkar be, ben babası yaşındayım, üç defa gelmeme rağmen görüşemiyorum.” Derken sözünü de şöyle tamamladı: “Çıkarken bağırdım, çağırdım. Benim yapmayacağım hareketler bunlar. Ama, insanın sinirlerinin sınırıyla oynuyorlar, yazıklar olsun bunlara…”

     Benden herhangi bir tepki gelmeyince, abimiz sordu: “Sen ne diyorsun bu işe”

     Dedim, “Dediklerinde sonuna kadar haklısın”

     “Görüşürüz” deyip yanımdan ayrılırken, “Yarın bir kere daha şansımı deneyeceğim, ondan sonra da yolda görsem selam vermem” dedi.

     Vatandaşı ile görüşmeyen, onların sorunlarını çözmeyen, dertleriyle dertlenmeyen bir belediye başkanı olur mu.?

     Var işte..!

     Oluyormuş..!

     Bunu da görmüş olduk..!